In Doetinchem wordt tot 1946 het nieuws letterlijk door de straten geschreeuwd. Als laatste stadsomroeper van Doetinchem voorziet Antoon Ariëns het volk van belangrijke informatie.

Tegenwoordig komt het nieuws van de wereld continu onze huiskamers binnen. We worden deelgenoot gemaakt van gebeurtenissen die soms leiden tot echte connectie, maar er is ook veel informatie waar mensen zich boos over maken.

Ook Antoon brengt niet enkel positieve berichten en moet als boodschapper soms de klappen opvangen. In onze democratie kiest het volk haar volksvertegenwoordigers en kan zich in vrijheid uitspreken. Toch voelt niet iedereen zich gehoord en slaan sommigen daarin door.

Tijdens carnaval worden de straten en de rolverdeling op z’n kop gezet. Een lang weekend legt de burgemeester de sleutel van de stad in de handen van het volk. Met spot, kostuums, maskers en humor, kan afstand worden genomen tot de ernst van de wereld. Een feest, waarin iedereen z’n stem kan laten horen.

Klapperende Straten brengt historische objecten, hedendaagse kunst en folklore samen. Kunstenaars geven hun kijk op de vraag hoe verschillende stemmen samen kunnen klinken in een samenleving.

Tommy Smits (1991, ’s-Hertogenbosch) omarmt folklore van alle tijden. Hij is geïnteresseerd in hoe geschiedenis wordt waargenomen, geïnterpreteerd en beïnvloed, bijvoorbeeld door de rol van de vinder. Zelf verzamelt hij allerlei afbeeldingen en objecten die hij verwerkt in sculpturen. Door het verleden en heden met elkaar te verbinden, maakt hij nieuwe artefacten met nieuwe betekenis.

Lois Cohen (1991, Amsterdam) viert menselijkheid, met een voorkeur voor excentrieke individuen en culturen. Door de grenzen tussen fantasie en het dagelijks leven te vervagen, creëert ze werelden die zowel betoveren als provoceren. Lois over Party: “Mijn moeder en mijn verzameling zelfgemaakte vriendjes, gefotografeerd tijdens een afscheidsbijeenkomst in ons inmiddels leegstaande familieatelier, in de laatste week van het 30-jarige huurcontract. De foto’s zijn geïnspireerd op jeugdherinneringen aan die plek.”

De broers Jan (1909 – 1979) en Geert (1917 – 1993) Meinen groeien op in een artistieke familie in Winterswijk. Ze beginnen hun loopbaan bij Uitgeversmaatschappij C. Misset N.V. in Doetinchem. Jan ontwikkelt zich tot onderdirecteur, terwijl Geert zijn eigen pad volgt als illustrator en huisschilder. In hun vrije werk vinden de broers inspiratie in de Achterhoekse natuur en cultuur.

Folkert de Jong (1972, Egmond aan Zee) maakt levensgrote beelden van Styrofoam en polyurethaanschuim. Materiaal dat vaker wordt gebruikt in Hollywood dan voor de kunst. Hij onderzoekt de verontrustende aspecten van de menselijke conditie; macht, geweld, rampspoed. Sinistere figuren verbonden aan een onheilspellend toekomstperspectief. “Ik probeer menselijk drama op te roepen.”

Frans Storm (1905 – 1998) wordt geboren in Amsterdam. Hij verhuist naar Gendringen en later naar Zelhem waar hij werkt als huisschilder en geïnspireerd door het landschap gaat tekenen en schilderen. Bij gebrek aan linnen, schildert hij op karton of suikerzakken en maakt zijn eigen verf. In 1941 wordt hij lid van de Doetinchemse kunstkring en verhuist naar Doetinchem. Zijn kleurrijke werk spreekt mensen aan. Koningin Wilhelmina koopt zijn werk en hij heeft tentoonstellingen in binnen- en buitenland.

Jaap Scheeren (1979, Nijmegen) richt zich op de absurditeit van de natuur en de rol hierin van de mens en zijn omgeving. Het liefst zou hij een einde willen maken aan de verzuiling in de maatschappij.

“I am here but why? I could be there. There doing what? Being there.
I am there but why? I could be here. Here doing what? Being here.
I am here but why?”

Bas Kaufmann (1991, Tilburg) haalt inspiratie uit zijn vorige leven, zijn huidige en mogelijk volgende bestemming. Hij zoekt naar de betekenis van het bestaan in persoonlijke ervaringen en zijn directe omgeving. Deze maskers zijn gemaakt als een dagboek. “Het werk is uit een opwelling ontstaan, een flits der waanzin. Maskers maken als dagelijks ritueel vanuit mijn eigen gezicht.”

Fabrice Hofmans (1990, Antwerpen) maakt sculpturale parabels en is gefascineerd door wat hij de karikaturisering van de realiteit noemt. Een mechanisme dat hij ziet ontspringen uit onder andere de informatie paradox; waarbij een overdosis aan informatie een beperking oplegt aan de verwerking ervan, om dan de gemakkelijkst verteerbare kenmerken van een persoon, zaak, gebeurtenis tot diens essentie te rekenen.

Ishfarah Esseboom (2001, Arnhem) schreef voor de opening van deze tentoonstelling een prachtige tekst waarin ze vertelt over haar eigen ervaringen met carnaval, maar vertaalt dit ook naar de tentoonstelling die te zien is. Heimwee, verlangen, bestuurders en onderdrukkers, kleurrijke veren en de boel op stelten zetten.