Ben je als Achterhoeker echt zo stevig geworteld in de regio? Of schuilen er meer verhalen en verschillende voorouders in een ‘Achterhoeker’ dan we denken?

In deze tentoonstelling was het handwerk te zien van deelnemers van Lang Leve Kunst & Naoberschap (Amphion cultuurbedrijf) die op creatieve wijze hun eigen verleden hebben onderzocht. Deze borduursels, foto’s en leporello’s werden verbonden aan het onderzoeksproject ‘Mijn Achtergrond’ van Erfgoedcentrum Achterhoek en Liemers (ECAL) naar de migratieachtergronden van Achterhoekers.

Als bezoeker had je bovendien de mogelijkheid je eigen migratiereis achter te laten. Zo konden we de achtergrond van onze bezoekers in kaart brengen. Tijdens de tentoonstelling was er een programma met ambachtelijke workshops en activiteiten, zoals een lezing over Achterhoeks linnen en maken kinderen een eigen knapzak.

Dat mensen zich verplaatsen is iets van alle tijden en met deze tentoonstelling hoopt Stadsmuseum Doetinchem een bijdrage geleverd te hebben aan het bespreekbaar maken van migratievraagstukken.

Fotograaf Diana Tamliani (1985, Suchumi GE) vluchtte op haar twaalfde uit Georgië en weet hoe het voelt om in een nieuw land te wortelen, een identiteit te zoeken en je achtergrond te leren omarmen.  

Tijdens Waor bu’j van? zag je in de projectruimte Patterns of Unity, een fotoserie van vrouwen in de traditionele kleding van hun moederland. Hiermee laat Diana de kracht en schoonheid van diversiteit zien. 

Handgeweven Achterhoeks linnen is de basis van het werk van Els Lemkes (1945, Alphen aan den Rijn). De rollen linnen zijn een erfstuk geweest van haar schoonmoeder die boerin was op de boerderij ‘De Lüthe’ in Barlo. Met dit antieke materiaal maakt Els abstracte kunstwerken, geladen met herinneringen. Door te plooien, stikken, scheuren en spannen probeert ze zowel het persoonlijke als het culturele erfgoed te behoeden voor vergetelheid.

De Koning vierde in 2025 zijn verjaardag in Doetinchem én in hetzelfde jaar bestaat Het Borghuis, onze huisgenoot, alweer 25 jaar! Om dit te vieren zijn de creatieve makers van Zozijn gevraagd om het Koningspaar op eigenwijze te verbeelden. Het vrolijke resultaat was te zien in Stadsmuseum Doetinchem!

Stichting Zozijn is er voor volwassenen en kinderen met een verstandelijke beperking en niet-aangeboren hersenletsel. De makers van deze tentoonstelling werken bij UniekKado in Doetinchem en Kado&Zo in Terborg, ateliers van Zozijn. Sommige makers zijn (ook) werkzaam bij bijzonder restaurant Het Borghuis, waar je mag zijn wie je bent.

Vanuit warme zorg en werkomgeving met aandacht voor elkaar laten Zozijn en Het Borghuis mensen tot bloei komen. Gezien en geaccepteerd worden zoals je bent. Is dat niet een wens van ons allemaal?

In het kader van 80 jaar vrijheid stak Stadsmuseum Doetinchem de hand in eigen boezem door het verhaal te vertellen van haar oprichters: de familie Misset.

Cornelis Misset was een Haarlemse drukker die in 1873 naar Doetinchem kwam en daar een drukkerij begon. Zijn zoons Henk en Kees Misset bouwden het bedrijf uit tot één van de grootste drukkerijen van Nederland. Misset creëerde goede omstandigheden voor het personeel, zoals opleidingen, reizen en een pensioensregeling. Voor de stad Doetinchem was het bedrijf ook weldadig met name door de ontwikkeling van Recreatiepark Groenendaal.

De oorlogsjaren

Tijdens de Tweede Wereldoorlog probeerden de broers het bedrijf door te laten draaien en het personeel aan het werk te houden. Dit om het hoofd boven water te houden en arbeidseinsatz te voorkomen. Daarnaast werden er in Doetinchem tijdens de oorlog 47 Joodse woningen verkocht, terwijl vaak al bekend was dat de eigenaren niet levend terugkwamen uit de Duitse concentratiekampen. Veel panden werden verkocht aan NSB’ers, maar ook Misset kocht 13 panden via makelaar Johan Stap die zich aan de NSB had verbonden.

Henk Misset overleed in september 1945. Kees Misset werd na de bevrijding opgepakt, in De Kruisberg opgesloten en is na de oorlog veroordeeld voor samenwerking met de nazi’s. Hij mocht zeven jaar zijn vak als uitgever niet uitoefenen, zijn dagblad de Graafschapbode kreeg een verschijningsverbod van vijf jaar.

Op de schouders van

In deze tentoonstelling laat het Stadsmuseum de voor- en keerzijde zien van de activiteiten van deze markante Doetinchemmers. Om de tentoonstelling Misset, drukkerij in oorlogstijd te kunnen maken, heeft het Stadsmuseum veel te danken aan bestaand onderzoek. Voor het gulle delen van informatie en het beschikbaar stellen van bruiklenen bedanken wij het Erfgoedcentrum Achterhoek en Liemers (ECAL) en vele anderen.

Tijdens Open Monumentendag op 13 en 14 september organiseerde het Stadsmuseum de fotowedstrijd “Oog voor het Monument”.
Het Stadsmuseum is gevestigd in het oude postkantoor van Doetinchem en bij deze wedstrijd draait alles om het in stijl gerestaureerde rijksmonument naar ontwerp van Joseph Crouwel. Een bijzonder voorbeeld van de Amsterdamse Schoolarchitectuur in de Achterhoek. Zowel het interieur als het exterieur zijn voorzien van veel fraaie details, een uitstekend fotomodel dus!

De winnaar Ymca Berger wist het monumentale pand op een verrassende manier vast te leggen en won zo haar foto op een échte ansichtkaart. Nu te verkrijgen bij het museum.

Dit grenzen overstijgende kunstproject is een initiatief van de steden Bocholt (D) en Doetinchem (NL) in het kader van 80 jaar vrede en vrijheid, in samenwerking met hun stadsmusea.

Acht Nederlands-Duitse duo’s werden geselecteerd om gezamenlijk acht sculpturen te maken, in samenwerking met lokale ambachtelijke bedrijven. Het cijfer 8 staat centraal: 8 mei 1945 markeert het einde van de Tweede Wereldoorlog, en het liggende 8-teken symboliseert oneindigheid.

De sculpturen stonden langs de rivieren de Bocholter Aa en de Oude IJssel – waterwegen die beide steden verbinden en symbool staan voor beweging, samenwerking en vrijheid. De kunstwerken waren te zien op het kubaai-terrein in Bocholt en in Doetinchem tussen de Walmolen en de Oude IJssel. De kunstwerken verbeelden thema’s als vrede, vrijheid en culturele uitwisseling.

Curator Verena Winter benadrukt de artistieke diversiteit en noemt het project een bijzondere uitdaging die heeft geleid tot unieke werken. Halverwege de tentoonstelling zijn de sculpturen gewisseld van locatie. Het project is mede mogelijk gemaakt door de inzet van vele technici, vrijwilligers, kunstenaarsnetwerken en dankzij financiële steun van het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling (EFRO), het Interreg-programma Duitsland-Nederland en de beide steden.